Oğuz ATAY
“Bazılarımız Şiir’lere tutunuyor,Bazılarımız şarkılara…
Bazılarımız filmlere tutunuyor,
Bazılarımız kitaplara…
Sanırım artık insan,
Tutunamıyor insana……”
**********
“O’nu düşünerek yazdıklarımı;
O, kimi düşünerek okuyor Olric!…”
**********
“Aslında ben yalnız değilim Olric,
Sadece onlar çok kalabalıklar!…”
**********
“Benimle savaşma Olric!.
Çünkü, kazanırsan kaybedersin!…”
**********
“Yoruldum!…
Daha ne kadar dayanacağız Olric?
Sabrımız ve gücümüz bitene kadar efendimiz!…”
**********
“Biliyor musun Olric?
Ben yaptığımda, bütün yanlışlar doğruydu!…”
**********
“Sevi’yorum Olric!.
O da sizi Sevi’yor mu efendimiz?
Ben Sevi’yorum yetmez mi Olric?
Sev’elim efendimiz,
Beklemeden Sev’elim o zaman!…”
**********
Biz de seni Sev’dik Olric!.
Biz de seni Sev’dik Oğuz ATAY!.
Doyamadık!…
Olric mi kim?
Oğuz ATAY’ın,
“Tutunamayanlar” adlı eserinde,
Turgut ÖZBEN adlı karakterin;
Hayâli,
Var olmayan,
Gerektiğinde her yardımı yapan,
Turgut’a “Efendimiz” diye hitap eden varlık!…
İyi ki Usta “var” etmiş dediğimiz bir varlık!…
**********
43 yıl önce bugün…
12 Aralık 1977,
Pazartesi akşamı…
Oğuz ATAY,
Bir dost buluşmasındadır…
Bir ara banyoya girer.
Uzun zaman geçmesine rağmen,
Ses çıkmaz Usta’dan…
Meraklanır dostları!.
Banyo kapısını tıklatırlar:
“Oğuz iyi misin?”
Oğuz ATAY cevap verir:
“Sevi’nmeyin, daha ölmedim!.”
Gülerek geri döner dostları salona…
Bir süre daha geçer.
Oğuz ATAY halâ banyoda.
Beklerler, gelen giden yok.
Yine sessizlik!…
Yavaş adımlarla giderler yine banyo kapısına…
Tıklatırlar kapısını, ses yok.
Bir daha!.
Bir daha tıklatırlar!.
Cevap yok halâ!…
İyice endişelenirler!…
“Oğuuuuz!.
İyi misin?
Oğuuuuuuz!…” sesleri yankılanır her yerde!…
Sessizlik!…
Şaşıranlar,
Ağlayanlar,
Kapıyı kırarlar, bakarlar ki…
Oğuz ATAY;
Ağzında,
“Sevi’nmeyin, daha ölmedim…”
Son lafıyla,
Boylu boyunca yerde yatmakta!…
**********
Bir tümör gelip bulmuştu Oğuz ATAY’ı.
Doktorlar “Kalp krizi!.” dediler.
“Tümör de sebeplerinden biri” diye eklediler…
43 yıl önceydi evet;
43 yıl önce bugün,
43 yaşındaydı ve
Ayrıldı aramızdan Usta!…
Bu insanlık;
O’nsuz,
Bir 43 yıl daha,
Bir kelebek ömrü daha yaşadı!…
Muhteşem eserleriyle;
Okudukça, hatırladıkça!…
Hatırlattıkça, andıkça O’nu,
İçimizde yaşamaya devam ediyor Usta!…
**********
“Ne ölmek nefessiz kalmaktır;
Ne de yaşamak,
Nefes almaktır!…
Yaşamak;
Sevi’lmeyi hak eden birine,
Yaşamını harcamaktır!…”
**********
İyi ki şu dünyadan,
Bir gelip geçmişsin Oğuz ATAY…
Az zamanda,
Ne çok şeyler söylemişsin!…
İnsana dokunan;
Yakıp, delip geçen!…
Ruhun şad olsun…
Anısına
ve muhteşem üretimlerine saygıyla…
ZİYARETÇİ YORUMLARI
YORUM YAZ