Necati CUMALI
Köşe yazarımız Baha Akıner’in yeni yazısı…
“…Ey harap gecekondular,
Teneke mahalleleri!.
Siz bu ellerin yapısı değilsiniz,
Tanrı var!…
Ey kıraç Anadolu’nun,
Savrulan devedikenleri!.
Sizi böyle kenar köşe atan,
Zâlim bir rüzgâr!…”
Anadolu insanının,
Çaresizliklerini konu etti hep!…
Buydu derdi, anlatmak istediği!…
Yaşama sevincini aktardı!.
Ekmeğine, rızkına nasıl;
Sıkı sıkıya sarıldığını, coşkuyla!…
Şiir de yazdı, hikâye de!.
Oyun da!.
Roman da!.
Deneme de!…
Hep yazdı Usta…
Şiir’i,
Tam da Usta’dan öğrendiğim gibi;
Sev’diğine,
Sev’diğini demek için yazdı!…
Öykü’yü de;
Birebir yaşadıklarını,
Toplumun yaşantılarını,
İnsanları,
İnsanlarını,
Anlatmak istediği için!…
İyi tanıdığı,
Yakından tanıdığı,
Tanımaktan ve yaşamaktan,
Yaşamaktan ve paylaşmaktan;
Gurur duyduğu,
İnsanlarını yazdı hep!…
O insanlarının;
Benzer taraflarının,
Bakış açılarını birleştirerek yazdı öykülerini!…
Süssüz,
Macerasız,
Duru,
Dolu dolu gözlemlerini yansıttığını;
Yalın ve akıcı,
Buram buram hissettiren bir dille…
****
13 Ocak 1921’de,
Bugün Yunanistan’da olan Florina’da;
Rum mahallesinin sonundaki,
Müslüman mahallesinin girişinde;
Kalın biçilmiş ağaçtan aşı boyalı,
Çift kanatlı kapısı ile;
Bitişiğindeki çift kanatlı Rum evi yanında,
Güzel duracak kadar uyumlu,
Tek kanatlı bir evde;
Mustafa’dan oldu,
Fitnat’tan doğdu küçük Necati…
ACAR ailesinin,
6 çocuğunun en büyüğü olarak…
****
İsmini nasıl aldığını,
Şöyle anlatır Necati CUMALI:
“Benim asıl adım,
Ahmet Necati ACAR…
Babamın aldığı ACAR soyadını,
Yakıştıramadım şiirlerime…
Edebiyatımızda da,
Ahmet bolluğundan geçilmiyor.
Bir Ahmet daha olmak istemedim…
Mahkeme kararıyla;
Necati’ye uyumlu gelen,
CUMALI soyadını aldım…”
Çocukluğunu ise şöyle:
“Ben Florina’dan,
Üç yaşımı doldurduktan sonra ayrıldım…
1924’te Urla’ya iskân edildik…
Ben, göçmen çocuğuyum.
Bir göç yaşadım küçük yaşımda.
Göç, perişanlık demek.
Göç, eşya demek.
Bir sürü eşya.
Göç, toplu halde bindirililen bir vapur…”
****
“İçimden hep iyilik geliyor!…
Yaşadığımız dünyayı seviyorum!.
Kin tutmak benim harcım değil.
Çektiğim bütün sıkıntıları unuttum.
Parasız pulsuzum ne çıkar!..
Gelecek güzel günlere inanıyorum!…
Gelecek güzel günlere!.
Sonunda galip geleceğine eminim.
İyiliğin, zekânın ve cesaretin!…
İmânım var zaferine!.
Aşk’ın, adaletin ve hürriyetin!…
Yetiştiğim halkın içinde,
Bütün şiirini duydum.
Çalışmanın ve sefaletin!…
Kulak verin işe gidenlerin türkülerine.
Yorgun argın dönüşlerini seyredin!…
Şairleri, peygamberleri düşünüyorum!.
Yaşamak o kadar tatlı ki!.
Daimî bir Sevgi içinde.
Gâlip sesini işitiyorum hakkın.
Asırlarca zulme ve işkenceye!…
Gelecek güzel günlere inanıyorum!…
İmânım var bereketine toprağın.
Ve makinenin kudretine.
Parasızım pulsuzum ne çıkar!.
Huzuru içindeyim rahata kavuşanların,
Hayatının son senelerinde!…”
***
Bugün bir şair öldü dostlar!.
Bugün, bir Usta…
Bugün, Necati CUMALI öldü!…
10 Ocak 2001’de,
İstanbul’da…
“Karaciğer kanseri”
dediler sebebine!…
Çok sevdiği Urla’daki evi,
Müze şimdi!…
Ve Beşiktaş Vişnezade’de;
Şairler sofrasında,
Bir heykeli!…
Ve yüzlerce Şiir, Hikâye!.
Yüreğinin ve kaleminin yettiği,
Bir ömür;
Roman, oyun ve denemeleri!…
****
Usta’nın da dediği gibi:
“Kaç günümüz varsa;
Şunun şurasında,
O kadar güneşimiz var!…
Her günlük hakkımızdır mutluluk!.
Anla!…
Dün, bugün eksilen güneşler;
Ödenmez yarınla!…”
Anısına
ve muhteşem üretimlerine saygıyla…